Ելակետ լրատվականի նոր կայքը այստեղ
Երևան
04 / Հունիս / 2020


Փաշինյանին մերժվում է եւ ընդունվում Լավրովի պլանը

Lragir.am-ը գրում է․ Հայաստանի վարչապետի՝ «Արցախը Հայաստան է եւ վերջ» արտահայտության լավրովյան քննադատությունը ոգեւորել է Հայաստանում տարբեր քաղաքական խմբերի ներկայացուցիչների եւ փորձագետների, որոնք ստացել են արցախյան հարցում վարչապետ Փաշինյանի քաղաքականության քննադատության նոր առիթ: Ըստ դրա, Լավրովի գնահատականը ահազանգ է, քանի որ Հայաստանը ներկայացվում է բանակցությունը տապալող:

Այստեղ հատկանշական է մի բան, որ նույն շրջանակները ամիսներ շարունակ աղմկում էին եւ Փաշինյանին մեղադրում «հող հանձնելու» մտադրության համար:

Ի՞նչ է նշանակում այդ քննադատությունը: Եթե դու դեմ ես «հող հանձնելուն», ուրեմն դա նշանակում է, որ Արցախը Հայաստան է, եւ վերջ: Եթե իհարկե «հող հանձնելուն» դեմ ես Հայաստան-Արցախի շահից ու անվտանգությունից, ոչ թե քաղաքական կանյուկտուրայից ելնելով:

Ինչպե՞ս «հող չհանձնել», Արցախը չհայտարարելով Հայաստան, ըստ այդմ չգծելով համահայկական խնդրի սահմանը: Այն, ինչ օգոստոսի 5-ին փաստացի ազդարարել է Նիկոլ Փաշինյանը, բավականին պարզորոշ արձանագրելով, որ արցախյան շարժման եւ պատերազմի արդյունքը պաշտպանել հնարավոր է միայն համահայկական ներուժով, դա մեկ գործչի կամ մեկ ուժի խնդիր չէ, մեկի ուժերից վեր է եւ հնարավոր է միայն համահայկական ուժով: Ըստ այդմ, հենց այդ նպատակով էլ օգոստոսի 5-ին դրվել է հարցը՝ հայություն, մենք որոշու՞մ ենք, որ Արցախը Հայաստան է եւ վերջ, ու իրականացնու՞մ ենք մեր որոշումը:

Եթե որոշում ենք, ապա աշխարհի հետ պետք է խոսենք այդպես, որովհետեւ իրական քաղաքականության ռեժիմում աշխարհը, կամ բավական կոնկրետ՝ ռեգիոնալ իրադրությամբ շահագրգռված ուժային կենտրոնները, հաշվի են նստելու որոշում ունեցող եւ դրա համար պատասխանատվություն ստանձնող կողմի հետ:

Հնարավոր է խաբել ինքզինքը՝ միջազգային ասպարեզում խոսելով փոխզիջման պատրաստ լինելու, տարածք կամ շրջան հանձնելու մասին՝ այն էլ առանց կարգավիճակի երաշխավորման, բայց «մտքում» ակնկալել, որ այդ բանը տեղի չի ունենա երբեք: Ուժային կենտրոններին խաբել հնարավոր չէ:

Միաժամանակ, չարժե խաբել ինքզինքը, կարծելով, թե հանձնելու պատրաստակամությամբ խուսափում ենք բանակցություն տապալողի պատասխանատվությունից: Բանակցությունը տապալված է վաղուց: Ուժային կենտրոններն ու Ադրբեջանը վաղուց զբաղված են այլ հարցերով, ու չգիտես ինչու միայն հայկական այսպես կոչված քաղաքական կամ փորձագիտական որոշ շրջանակներ են փորձում ստանձնել բանակցություն «փրկողի առաքելություն»: Փրկել մի բան, որը գործնականում ոչ մեկին պետք չէ: Ու՞մ համար փրկել այն: Կամ ինչի՞ համար: Պատերազմ չլինելու՞: Որեւէ մեկը համարում է, որ պատերազմը կախված է բանակցությունի՞ց: Պատերազմը կախված է հավասարակշռությունից՝ ռազմա-տեխնիկական, ռազմա-քաղաքական, եւ տնտեսական հեռանկարներից:

2014-ից քայլ առ քայլ պատերազմի գնացող Ադրբեջանի հետ Սերժ Սարգսյանը բանակցում էր, չէր անում որեւէ հայտարարություն, որ Լավրովը «կբարկանար»: Բայց պատերազմը եղավ, ու Սերժ Սարգսյանը միայն դրանից հետո փորձեց Լավրովից հաշիվ պահանջել դրա համար:

Իսկ պատերազմից հետո հաշիվ պահանջելու փոխարեն, պետք է սեփական որոշումների, շահերի հաշիվ ներկայացնել նախապես՝ պատերազմը կանխելու համար:

Առավել մանրամասն՝ սկզբնաղբյուր կայքում 

դիտվել է 34572 անգամ

Ամենադիտված
Այսօր
Այս շաբաթ
Այս ամիս
Ելակետ լրատվական գործակալությունը Լոս Անջելես-ում
Ելակետ լրատվական գործակալությունը Մոսկվա-ում

COVID-19: Ի՞նչ է սպասվում մարդկությանը. այս մասին խոսել են դեռ 2006 թվականին

Էն, ինչ արվում է ՀՀ-ում կորոնավիրուսի դեմ, մեզ մոտ չեն անում. Գերմանիայում ապրող հայ (տեսանյութ)

ՀՀ դրոշը՝ Բրազիլիայում Հիսուսի արձանի վրա

Ցանկանու՞մ եք ունենալ առողջ և առանց ճարպերի մաշկ. N-ayva կենտրոնում սպասում են ձեզ

Էկոլոգիապես մաքուր արտադրանք «Amway» ապրանքանիշից

Քո անունով օծանելիք Lusin Parfume-ի կողմից